Το συγκρότημα Στίχοιμα ( X-plicit & Μαρίνα) αποτελεί ένα από τα πιο πολιτικά συνειδητα συγκροτήματα της ελληνικής rap σκηνής, με έντονη ταξική και πολιτική θεματολογία. Μέσα από τους στίχους του, ανέδειξε ζητήματα κοινωνικής ανισότητας, κρατικής καταστολής και ταξικής πάλης, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση ενός ριζοσπαστικού, αντιηγεμονικού λόγου στον χώρο του ελληνικού hip hop.
Ακροβατούν μεταξύ ΡΑΠ και LOW BAP.
Οι Κοινοί Θνητοί αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα πολιτικοποιημένης ελληνικής rap, με σαφή ταξικό και αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό. Η μουσική και ο λόγος τους αρθρώνουν μια συλλογική αφήγηση της εργατικής εμπειρίας, συνδέοντας την καθημερινότητα των καταπιεσμένων κοινωνικών στρωμάτων με την ανάγκη κοινωνικής και πολιτικής αντίστασης.
Ο Άσαρκος αποτελεί σημαντική μορφή της πολιτικοποιημένης ελληνικής rap, με έντονο αντικαπιταλιστικό και αντιφασιστικό λόγο. Οι στίχοι του εστιάζουν στην ταξική εκμετάλλευση, την κρατική καταστολή και την ανάγκη συλλογικής αντίστασης, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση ενός ριζοσπαστικού, κοινωνικά προσανατολισμένου hip hop λόγου με τον δικό του πιο ποιητικό χαρακτήρα.
Τα πρώτα του μουσικά βήματα σχετίζονται με το κίνημα του Low Bap.
Η μουσική κληρονομιά που μας άφησε δεν είναι μόνο η δισκογραφία του.
Πολλές συνεργασίες με άλλους καλλιτέχνες στα τραγούδια του.
Η μάχη που έδωσε ενάντια στο Ναζισμό ήταν σθεναρή και η δολοφονία του από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά τον Σεπτέμβριο 2013 στο Κερατσίνι τον κατέστησε σύμβολο του αντιφασιστικού κινήματος.
"Δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε."
Ο Παύλος Φύσσας έγινε σύμβολο του αγώνα κατά του φασισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο με πορείες και εκδηλώσεις.
Προσπαθούσε να αναδείξει κάθε μορφή κρατικής βίας, έχοντας ως στόχο την αφύπνιση της κοινωνίας με την δημιουργία μίας βαθιάς πολιτικοποιημένης εργατικής ταυτότητας.

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα το 2013 ανέδειξε τον πραγματικό χαρακτήρα της οργάνωσης και κατέρριψε το αφήγημα των «μεμονωμένων περιστατικών». Ο Φύσσας στοχοποιήθηκε ως αντιφασίστας καλλιτέχνης και κομμάτι ενός ευρύτερου κοινωνικού κινήματος αντίστασης.

Υπό την πίεση του μαζικού αντιφασιστικού κινήματος, των εργατικών σωματείων και της κοινωνικής κατακραυγής, το κράτος αναγκάστηκε να κινηθεί δικαστικά ενάντια στη Χρυσή Αυγή.

Κατά τη διάρκεια της δίκης (2015–2020), αποδείχθηκε ότι η βία αποτελούσε κεντρική πολιτική επιλογή και όχι απόκλιση από τη «νόμιμη» δράση της οργάνωσης. Η ιεραρχία, οι εντολές και η πειθαρχία συνέδεαν άμεσα την ηγεσία με τις εγκληματικές πράξεις. Αναδεικνύοντας έτσι τον πραγματικό ναζισιστικό ρόλο της οργάνωσης.

Στις 7 Οκτωβρίου 2020, η καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης αποτέλεσε ιστορική νίκη του αντιφασιστικού αγώνα και της εργατικής τάξης, αποδεικνύοντας ότι ο φασισμός μπορεί να ηττηθεί όταν το θέλει το εργατικό ταξικό κίνημα, αλλά και πως πραγματικά τσακίζεται το φίδι του φασισμού.

Η δίκη συνεχίζεται σε βαθμό Εφετείου πια, ενώ την ίδια στιγμή εγκληματίες στελέχη της Χρυσής Αυγής έχουν αφεθεί ελεύθερα.